لَقَدْ کَانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتَانِ عَن یَمِینٍ وَشِمَالٍ کُلُوا مِن رِّزْقِ رَبِّکُمْ.. (۱۵)

از ویکی تنزیل (قرآن)
پرش به: ناوبری، جستجو

ترجمه[ویرایش]

لَقَدْ کَانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتَانِ عَن یَمِینٍ وَشِمَالٍ کُلُوا مِن رِّزْقِ رَبِّکُمْ وَاشْکُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَیِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ (۱۵) برای قوم «سبا» در محل سکونتشان نشانه ای (از قدرت الهی) بود: دو باغ (بزرگ و گسترده) از راست و چپ (رودخانه عظیم با میوه‌های فراوان؛ و به آنها گفتیم: ) از روزی پروردگارتان بخورید و شکر او را بجا آورید؛ شهری است پاک و پاکیزه، و پروردگاری آمرزنده (و مهربان)! (۱۵)

درباره[ویرایش]

تفسیر[ویرایش]

نهج البلاغه و بلد خبیث خطبه سیزدهم و چهاردهم[ویرایش]

فرمود تعرف الاشیاء باضدادها یکسری بلاد طیبه است مثل مکه مدینه نجف قم بیت المقدس که" بارکنا حوله" و یکسری بلاد ذلت و... مثل مصر که بنی اسراییل داخل نشدند مگر وقتی ذلیل شد "ضربت علیهم الذله و المسکنه" و خارج نشدند مگر وقتی عزت یافتند نظیر ساعات و ایام که بعضی "ایام نحسات" است و برخی ایام الله و..

۱۳- و من كلام له ع في ذم أهل البصرة بعدوقعة الجمل كُنتُم جُندَ المَرأَةِ وَ أَتبَاعَ البَهِيمَةِ رَغَا[۱]فَأَجَبتُم وَ عُقِرَ فَهَرَبتُم أَخلَاقُكُم دِقَاقٌ وَ عَهدُكُم شِقَاقٌ[۲]وَ دِينُكُم نِفَاقٌ وَ مَاؤُكُم زُعَاقٌ وَ المُقِيمُ بَينَ أَظهُرِكُم مُرتَهَنٌ بِذَنبِهِ وَ الشّاخِصُ عَنكُم مُتَدَارَكٌ بِرَحمَةٍ مِن رَبّهِ كأَنَيّ بِمَسجِدِكُم كَجُؤجُؤِ [۳] سَفِينَةٍ قَد بَعَثَ اللّهُ عَلَيهَا العَذَابَ مِن فَوقِهَا وَ مِن تَحتِهَا وَ غَرِقَ مَن فِي ضِمنِهَا وَ فِي رِوَايَةٍ وَ ايمُ اللّهِ لَتَغرَقَنّ بَلدَتُكُم حَتّي كأَنَيّ أَنظُرُ إِلَي مَسجِدِهَا كَجُؤجُؤِ سَفِينَةٍ أَو نَعَامَةٍ جَاثِمَةٍ [۴]وَ فِي رِوَايَةٍ كَجُؤجُؤِ طَيرٍ فِي لُجّةِ بَحرٍ وَ فِي رِوَايَةٍ أُخرَي بِلَادُكُم أَنتَنُ بِلَادِ اللّهِ تُربَةً أَقرَبُهَا مِنَ المَاءِ وَ أَبعَدُهَا مِنَ السّمَاءِ وَ بِهَا تِسعَةُ أَعشَارِ الشّرّ المُحتَبَسُ فِيهَا بِذَنبِهِ وَ الخَارِجُ بِعَفوِ اللّهِ كأَنَيّ أَنظُرُ إِلَي قَريَتِكُم هَذِهِ قَد طَبّقَهَا المَاءُ حَتّي مَا يُرَي مِنهَا إِلّا شُرَفُ المَسجِدِ كَأَنّهُ جُؤجُؤُ طَيرٍ فِي لُجّةِ بَحرٍ


۱۴- و من كلام له ع في مثل ذلك أَرضُكُم قَرِيبَةٌ مِنَ المَاءِ بَعِيدَةٌ مِنَ السّمَاءِ خَفّت عُقُولُكُم وَ سَفِهَت حُلُومُكُم[۵]فَأَنتُم غَرَضٌ لِنَابِلٍ وَ أُكلَةٌ لِآكِلٍ وَ فَرِيسَةٌ لِصَائِلٍ[۶]

تعبیر[ویرایش]

فقه[ویرایش]

  1. (جند المراه) يعني عائشه (و اتباع البهيمه) يعني الجمل، فانهم كانوا يتبعون الجمل حيث مال و ذهب و كان الجمل يسمي ب (عسكر) (رغا) الجمل: و هو صوته (فاجبتم) و قدكني عن صوت راكبه بصوته- بعلاقه الحال و المحل- (و عقر) اي قطعت ارجله و جرح (فهربتم) فلا ثبات لكم،
  2. اخلاق دقاق را از دق و دقت به معنی خرد و پست معنی کرده اند ولی به نظر میشود زود رنج معنی کرد حال به حال والله العالم الهادی .فانهم عاهدوا الامام عليه السلام علي يد و اليه (عثمان بن حنيف) ثم خالفوا فكان عهدكم مخالفه و مشاقه. (و ماوكم زعاق) اي مالح و الماء المالح.الشاخص اي المسافر عن بلادهم الي غيرها
  3. (كجوجو سفينه) و هو صدرها الظاهر للابصار من بعيد.ضمنها) اي في داخل بصره.
  4. سینه کشتی یا شتر مرغ نشسته است . .شُرف المسجد یعنی اعلای مسجد .نه دهم شر از بصر است یعنی اقتضای اب و خاک انجا چنین ادمهایی را معاذالله پرورش میدهد و در روایات اخرالزمان حتی در ادیان مختلف ان منطقه محل فتنه و جنگ است اعاذنا الله و المومنین من کل الشر .ولاحول ولاقوه الابالله
  5. پس ارتفاع مکان زندگی نسبت به اب دریا و اسمان در اخلاقیات و طینت انسان موثر است از این جنلات استفاده میشود که جاهای چاله مانند و در حصار دریا چندان برای زندگی خوب نیست اگر کنار دریا بر فراز و بلندی باشد مثل مناطق شمال ایران خوب است ولی هم سطحی با دریا تعریفی ندارد .نکته دیگر فرق بین عقول و حلوم است اگرچه برخی یک معنی گرفته اند لکن تقابل در این عبارت میرساند دوتاست بعید است که انرا حمل بر عبارت پردازی کنیم به نظر احلام و حلوم قسمت خیالی احساسی عقل را گویند یا به قرینه استعمال حضرت عقل چیزی است که دچار خفت و ثقل میشود انسان را سنگین و سبک میکند ولی حلم چیزی است که بود و نبودش انسان را به سفاحت و سبک مغزی یا مقابل ان میرساند
  6. الغرض هو الشي ء الذي ينصب ليرمي بالسهام، و النابل الضارب بالنبل و هو السهوم، فانهم صاروا غرضا لطلحه و الزبير و عائشه (و اكله لاكل) يعني انكم لا حصانه لكم، حتي ان كل احد يطمع في اكلكم كلقمه سائغه (و فريسه لصائل) اي من صال من السباع و الفريسه هو الحيران الصغير الضعيف الذي يفترسه السباع و صال بمعني هاجم و وثب بقوه. این مخصوص جریان طلحه و زبیر نیست بلکه در طول تاریخ بلکه بهتر بگوییم اخرالزمان اینگونه میشود خلاصه بلادی است بی پناه اگر چه ظاهر خوب و مفرحی دارد ولی در چشم حق بین امیرالمومنین بصره اینگونه توصیف شده البصره و ما ادراک ما االبصره